Nikolas Asimos Lina Νικολας Ασιμος Λινα

ίνα, Λίνα, μην λυπάσαι

Λίνα, Λίνα, μη φοβάσαι
Λίνα, Λίνα, πως κοιμάσαι
μόνη σου, πανάθεμά σε;

Φεύγει κι έρχεται ο καλός σου,
πως να βρεις τον εαυτό σου;
Δεν αξίζει τόσο όσο,
η ζωή κι ο θάνατός σου.

Πες μου ένα ψέμα,
ν' αποκοιμηθώ.
Μοναχά για σένα,
κάνω το χαζό.

Λίνα, Λίνα, καρδερίνα,
θα σε δω τον άλλο μήνα,
μ' έχεις κλείσει στην κουζίνα
κι έγινες και μπαλαρίνα.

Λίνα, Λίνα, ζούμε χώρια,
δούλεψα και στα βαπόρια
Λίνα, Λίνα, τέτοια ζόρια,
να 'χαν τ' άλλα σου τ' αγόρια.

Πια δεν έχω χρόνο,
να σου εξηγώ.
Δύσκολα τελειώνω,
μ' ό,τι αγαπώ.

Λίνα, Λίνα, σαν σε είδα,
ένιωσα σαν ναυαρχίδα
κι έσκασες σαν καταιγίδα,
στην χλωρίδα και πανίδα.

Τώρα λες πως σου ανήκα,
μα δεν πλήρωνα το ΙΚΑ,
θα 'ταν μεγαλομανία,
αν με γράφαν στα ταμεία.

Πες μου ένα ψέμα,
ν' αποκοιμηθώ.
Μοναχά για σένα,
κάνω τον χαζό.

Λίνα, Λίνα, κι αν σε χάνω,
δεν θα σε ξαναπικράνω,
σαν το σκύλο με τη γάτα,
η αγάπη μας στη στράτα.

Λίνα, Λίνα, παίρνω φόρα
κι όλα τ' άπλυτα στη φόρα,
έχεις ομορφιά φιδίσια,
τι γυρεύεις στα Πατήσια;

Μικρόκοσμος - Nazim Hikmet

Και να, τι θέλω τώρα να σας πω

μες στις Ινδίες μέσα στην πόλη της Καλκούτας.

Φράξαν το δρόμο σ' έναν άνθρωπο

αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο κει που εβάδιζε.

Να το λοιπόν γιατί δεν καταδέχουμαι

να υψώσω το κεφάλι στ' αστροφώτιστα διαστήματα.

Θα πείτε, τ' άστρα είναι μακριά

κι η γη μας τόση δα μικρή.

Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ' άστρα

εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.

Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό,

πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο,

είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει,

είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε.

Σκέψεις που χορεύουνε 

στο νου μου τον ιστό τους πλέκουνε

όνειρα που πουλευουνε

στον ύπνο μου εφιάλτες πλέκουνε 

φωνές που χαϊδεύουν

στα αυτιά μου τύψεις πλέκουνε 

Τύψεις που ντύθηκαν στο χρώμα του δειλινού 

με σκισμένα πανιά γλεντούν την άτιμη σιωπή μου 

Την νύχτα που το κορμί μου έπλασε μια συνουσία μυστική

στάλες οι ενοχές μου ....έφτιαξαν μια θάλασσα λησμονιάς

 

Rory Gallagher - Easy come, easy go

Είμαι όσα πάνε και όσα έρχονται,
Τώρα δεν είσαι τόσο ανέμελη.
Βρήκες το αγκάθι πίσω από το τριαντάφυλλο,
Το πήρες,ω, τόσο άσχημα.

Χαμένη μέσα στον εαυτό σου,
Πρέπει να ξεφύγεις σύντομα.
Πρέπει να προσπαθήσεις ξανά,
Για να ακούσεις μία ολοκαίνουργια μελωδία.

Ω ναι ...
Κάποτε ήταν όσα πάνε και όσα έρθουν
Τελευταία ακούς άσχημες διαπιστώσεις.
Συνήθιζες να πετάς και να κυνηγάς τον άνεμο,
Δεν σε γνωρίζω τελευταία.

Μην το πάρεις,ω,τόσο άσχημα,
Τα πράγματα θα αλλάξουν.
Μην το κάνεις,ω,τόσο θλιμμένα
Ο ήλιος θα λάμψει και πάλι.

Ω ναι ...

Σε παρακαλώ μην με κλειδώνεις απ'έξω,
Τι είναι όλα αυτά;
Θα τα αλλάξω όλα εντελώς,
Δεν θα με αφήσεις να μπω,
Δεν έχεις ανάγκη από ένα φίλο;
Αν μπορώ να βοηθήσω, απλά κάλεσέ με.

Είμαι όσα πάνε και όσα έρθουν,
Μην τα βάφεις όλα με θλίψη.
Πριν μάθεις πως το φως θα λάμψει,
Μην καείς εντελώς.

Κλειδωμένη μέσα στον εαυτό σου,
Πρέπει να ξεφύγεις σύντομα.
Πρέπει να προσπαθήσεις ξανά,
Για να ακούσεις μία ολοκαίνουργια μελωδία.

Ω ναι ...

Για να δεις τα χωράφια και τον ποταμό
Δεν είναι αρκετό να ανοίξεις το παράθυρο.
Για να δεις τα δέντρα και τα λουλούδια
Δεν είναι αρκετό να μην είσαι τυφλός.
Είναι επίσης απαραίτητο να μην έχεις φιλοσοφία.
Με την φιλοσοφία δεν υπάρχουν λουλούδια, μόνο ιδέες.
Υπάρχει μόνο ο κάθε ένας από εμάς, σαν μια σπηλιά.
Υπάρχει μόνο ένα κλειστό παράθυρο, και ένας ολόκληρος κόσμος έξω,
Και ένα όνειρο για το τι θα μπορούσαμε να δούμε αν το παράθυρο ήταν ανοιχτό,
Το οποίο δεν είναι ποτέ αυτό που βλέπουμε όταν το παράθυρο είναι ανοιχτό.

F. Pessoa

 

«Άρχισε μια σιγανή βροχή αργά προς το βράδυ.

Στις πολιτείες ο ουρανός φαίνεται μιαν απέραντη λασπωμένη πεδιάδα

Κι η βροχή είναι μια καλοσύνη, όσο να πεις, δε μοιάζει διόλου με το θάνατο

Μπορείς να βαδίζεις κάποτε χωρίς κανένα σκοπό ή με σκοπό —σου είναι αδιάφορο—

Μιαν εποχή μακρινή και νεκρή σα μια βίαια σκισμένη πολυτέλεια.

Εγώ συλλογίζομαι πώς και γιατί άραγε μια βροχή μπορεί να σου θυμίζει τόσα πράγματα—

Χωρίς αμφιβολία είναι τόσο ανόητο να τα στοχάζεσαι όλα αυτά μια τέτοιαν ώρα—

Συλλογίζομαι όμως στις ζεστές χειμωνιάτικες κάμαρες μιαν αλλιώτικη μυρουδιά

Ύστερα από τις 6 με τα κλειστά παραθυρόφυλλα και τ’ αναμμένο φως

Ή μια γωνιά δίπλα στο τζάμι σ’ ένα μεγάλο καφενείο με τις αδιάφορες φωνές.

Τα συλλογίζεσαι όλα αυτά με τον πιο απλούστερο τρόπο ολωσδιόλου παιδιάστικα

Μπορείς να λησμονείς το κάθε τι, τί τάχα να γυρεύεις εδώ μια τέτοιαν ώρα

Εσύ, ο διπλανός σου, όλος αυτός ο κόσμος που πορεύεται δίπλα σου μες στο σκοτάδι

Αυτή η ανήσυχη σιωπή που πληγώνει περισσότερο κι απ’ το πιο κοφτερό λεπίδι

Να λησμονείς για μιαν ελάχιστη στιγμή πως ίσως δεν τέλειωσε ούτε και απόψε για σένανε το κάθε τι

Τόσο π’ αν τρίξει κάτι αναπάντεχα είναι να σου ξυπνήσει την ακριβήν υπόθεση μιας επιστροφής

Τη χειμωνιάτικη ζεστή κάμαρα, το καφενείο με τις πολύχρωμες φωνές.

…Έτσι βρέχει λοιπόν μια κίτρινη βροχή χωρίς τέλος.

Μια κίτρινη παλιά βροχή, τη νύχτα, σα μαστίγιο.»

(Μ. Αναγνωστάκης, Τα ποιήματα, Νεφέλη)