Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες- Active member

Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες. 

Να ονειρεύεσαι, να μη ξεχνάς. 
Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες. 
Να μη φοβάσαι και να γερνάς......και να με σκέφτεσαι τόσο δα λίγο!!!!!

Η θάλασσα, πώς έγινε έτσι η θάλασσα
Άργησα χρόνια στα βουνά,
με πλήγωσαν οι πυγολαμπίδες.
Τώρα σε τούτο τ’ ακρογιάλι περιμένω
ν’ αράξει ένας άνθρωπος
ένα υπόλειμμα, μια σχεδία.

Μα μπορεί να κακοφορμίσει η θάλασσα;
Ένα δελφίνι την έσκισε μια φορά
κι ακόμη μια φορά
η άκρη του φτερού ενός γλάρου.
Κι όμως ήταν γλυκό το κύμα
όπου έπεφτα παιδί και κολυμπούσα
κι ακόμη σαν ήμουν παλληκάρι
καθώς έψαχνα σχήματα στα βότσαλα,
γυρεύοντας ρυθμούς,
μου μίλησε ο θαλασσινός Γέρος:

«Εγώ είμαι ο τόπος σου,
ίσως να μην είμαι κανείς
αλλά μπορώ να γίνω αυτό που θέλεις»

(Γ.Σεφέρης-«Επί σκηνής» Δ΄)

Η θάλασσα μπροστά
χρώμα στα μάτια 
τα πόδια ακίνητα 
ρίζες στη γη
κι όλο
το μπλε του κόσμου
εντός μου
άσπιλο
βουβό
αεικίνητο.
Σβεντζούρης

Να σκέφτεσαι τους άλλους

Να σκέφτεσαι τους άλλους
Καθώς ετοιμάζεις το πρωινό σου, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Μην ξεχνάς να ταΐζεις τα περιστέρια.
Όταν πολέμους ξεκινάς, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Μην ξεχνάς όσους λαχταρούν την ειρήνη.
Όταν πληρώνεις το νερό, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Εκείνους που μόνο τα σύννεφα έχουν να τους θηλάσουν.
Όταν γυρνάς στο σπιτικό σου, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Μην ξεχνάς όσους ζουν σε αντίσκηνα.
Όταν τα αστέρια μετράς πριν κοιμηθείς, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Εκείνους που δεν έχουνε πού να πλαγιάσουν.
Όταν ελεύθερα μιλάς, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Εκείνους που δεν τους αφήνουν να μιλήσουν.
Και καθώς σκέφτεσαι εκείνους τους άλλους,
στον εαυτό σου γύρισε και πες:
«Αχ και να ήμουν ένα κερί στο σκοτάδι».

( Ποίημα από την έκδοση «Μαχμούντ Νταρουΐς…να σκέφτεσαι τους άλλους
– 12 ποιήματα του Παλαιστίνιου ποιητή», μτφρ.: Τζένη Καραβίτη, Νήσος, 2009)

Γιάννης Χαρούλης Ένα γύρο το φεγγάρι (στίχοι)

Ένα γύρο το φεγγάρι κι άλλον έναν η ζωή

στέκεσαι γυμνή μπροστά μου, κάνει ο χρόνος μια ρωγμή
κάνω την φωτιά μου χάδι και στου κρύβω την πληγή
που από τότε που θυμάμαι μου κλειδώνει το κορμί

Δύο γύρους το φεγγάρι το κορμί μου σε ζητά
απ' τα δάχτυλά μου βγαίνουνε μαχαίρια κοφτερά
μη φοβάσαι είναι για μένα στη φωτιά μου θα καώ
δεν ζητάω δική μου να'σαι, θέλω μόνο να σε δω

Δέκα χρόνια δέκα αιώνες λύσεις ψάχνουν να μου βρουν
δε με ξέρεις, μα το ξέρεις πως τα χέρια δεν ξεχνούν
κάτι νύχτες ματωμένες που αδιάφορα περνάν
που τα σώματα διψάνε μα τα μάτια αλλού κοιτάν

Τρεις φορές θα σε ρωτήσω αν υπήρξε μια φορά
που ήσουν μόνη στο σκοτάδι κι ήμουνα παρηγοριά
τρεις φορές θα σε ρωτήσω πως το χρόνο σταματάς
όταν έρχεσαι τα βράδια και στα μάτια με κοιτάς

Χειμωνανθός - Χαρούλης Γιάννης

Σημείωση (γιατι αναρωτιόμουν κι εγώ) : Ο χειμώνανθος ( Chimonanthus Praecox ) είναι ένα γένος φυτών που προέρχεται από την Κίνα. Αειθαλής θάμνος που φτάνει 2-13 μέτρα και τα άνθη του είναι κίτρινα ή άσπρα αρωματικά και εμφανίζονται στα τέλη του χειμώνα ή νωρίς την άνοιξη.


"Φθινόπωρο στον έρωτα απόψε ανατέλλει
αρισμαρί και μέλι μύρισαν τα βουνά
κι εγώ κοιτάζω σιωπηλός το χώμα το βρεγμένο
σαν κάρβουνο αναμμένο η ομορφιά πονά

Φιλί γυρεύω του ουρανού κι αυτός μου δίνει στάχτη
μα απ΄ της καρδιάς τ΄ αδράχτι σαν θέλω να κοπείς
Σαλεύουν τα πορτόφυλλα κι η κλειδωνιά γυρίζει
Αέρας μου σφυρίζει . Αν έρθεις μην αργείς

Γδύσου κι από τα μάτια μου πάρε νερό και πλύσου
ο χωρισμός θυμήσου είναι χειμωνανθός.
Τη λύπη την κατοίκησα σε νύχτα και σε μέρα.
Σ΄ αφήνω στον αέρα για να σε βρω στο φως

Η αγάπη φόβους και όνειρα δειπνά προτού ραγίσει
Στου πόνου το ξωκκλήσι αγιάζει η ερημιά
Κι εγώ μια θλίψη που ζητώ για να με σημαδέψει
το φως πριν βασιλέψει ,θα σ' αρνηθώ ξανά

Γδύσου κι από τα μάτια μου πάρε νερό και πλύσου
ο χωρισμός θυμήσου είναι χειμωνανθός
Τη λύπη την κατοίκησα σε νύχτα και σε μέρα
Σ΄ αφήνω στον αέρα για να σε βρω στο φως »

-Κώστας Καρυωτάκης, [Δέντρα μου]

 Δέντρα μου, δέντρα ξέφυλλα στη νύχτα του Δεκέμβρη, 

στη σκοτεινή, βαθιά δεντροστοιχία,

μαζί πηγαίνουμε, μαζί και η μέρα θα μας έβρει,

ω ερημικά, θλιμμένα μου στοιχεία.......

Τρυπες - Αμνησια ( Ακουστικη )

Δεν ξεσηκώνομαι, δεν ψάχνω, δεν ξεσπάω,

δεν προχωράω πίσω ή μπροστά
κι όλα αυτά που θέλω ν'αγαπάω
δε μ'ανατριχιάζουν πια.

Γύρω μου οι σκιές έχουν παγώσει
κι έχω μείνει με το χέρι απλωμένο 
τι ήθελα να κάνω έχω ξεχάσει

θα περιμένω, ώσπου να θυμηθώ, θα περιμένω...

Γιορτή - Τρύπες

Στην Κ - Παύλος Σιδηρόπουλος

nikolas asimos - den pa na mas xtypan

Φεύγω και ξαναχάνομαι μέσα στα τραμ, τα φώτα και την κίνηση. O νους μου είναι κολλημένος στην ομίχλη και σ' όλα όσα είδα μέσα σ' αυτήν. Προσπαθώντας να ξεχαστώ περπατώ πολύ τις ομιχλιασμένες νύχτες. Aισθάνομαι κάποια ανακούφιση με το βάδισμα. Tα μεγάλα βάσανα κατασταλάζουνε σιγά σιγά στο κορμί και διοχετεύονται απ' τα πόδια στο υγρό χώμα.

Κατερίνα Γώγου - Τρία κλικ αριστερά 1978 (Αποσπάσματα)

“Το ψιλικατζίδικο της γειτονιάς

να πάρω μια ανάσα

όμως κι εδώ πρέπει να πληρώσω

την ανοχή του μαγαζάτορα

πρώην αστυνομικός πουλάει «Λαϊκούς Αγώνες».

Δεν ξέρω τί ν' αγοράσω για να μη γίνω συνεργός.

Καταλαβαίνεις;

Τα 4 σημεία του ορίζοντα

ντυμένα τράπεζες πιλότοι νοσοκόμοι μαρξιστές

μας κυνηγάνε. Πρέπει να πάρω τηλέφωνο.

Ποιό είναι το νούμερο...

Πού να σταθώ για μια ανάσα μόνο.

Από παντού μας την έχουν στημένη.”

---

“Η ζωή μας είναι

άσκοπα λαχανητά

σε κανονισμένες απεργίες

ρουφιάνους και περιπολικά.

Γι' αυτό σου λέω.

Την άλλη φορά που θα μας ρίξουνε

να μην την κοπανήσουμε. Να ζυγιαστούμε.

Μην ξεπουλήσουμε φτηνά το τομάρι μας ρε.”

---

“Επαγγελματίες επαναστάτες

Παλιά τους στρίμωξαν και τα κατέβασαν

Τώρα παίρνουν χάπια και οινόπνευμα να κοιμηθούν

αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται”

---

“εσύ όμως λέει δεν θάσαι απ' αυτούς

θα σηκωθείς και θα χορέψεις παραγγελιά

..βεργούλες και με δείρανε..

και θα κρατάς στις χούφτες σου

μ' αγάπη και με προσοχή το μυαλό μου

είναι έτοιμο να διαλυθεί στα χίλια. Με πονάει.”

---

“και είναι -όχι πως φοβάμαι- 

 μα να, θέλω να σου πω, πως δεν πρόλαβα 

 και πως εσύ πρέπει να μάθεις 

 να μην κατεβαίνεις στο δρόμο 

 χωρίς όπλα όπως εγώ 

 - γιατί εγώ δεν πρόλαβα- 

 γιατί τότε θα χαθείς όπως και εγώ”

---

“Έκανε τσιγάρο άνοιξε το βιβλίο και διάβασε:

«... μόνο όταν οι γυναίκες απαιτήσουν ενεργητικά

θα υπάρξει ελπίδα γι ' αλλαγή»

και πιό κάτω:

ΝΑI ΑΛΛΑ ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ ΣΗΜΕΡΑ ΧΡΥΣΗ ΜΟΥ

ΤI ΕΚΑΝΕΣ ΣΗΜΕΡΑ;”

---

“Μόνο που εμείς είχαμε αποφασίσει

ν’ αλλάξουμε τον κόσμο

κι αυτό δεν γίνεται με εξοχή.

Τόχαμε πει αυτό.

Ψάχναμε να βρούμε όπλα

ξέραμε

πως όλοι πεθαίνουνε

αλλά υπάρχουνε θάνατοι που βαραίνουνε

γιατί διαλέγουμε οι ίδιοι τον τρόπο.

Και μείς αποφασίσαμε

το θάνατο στο θάνατο

γιατί αγαπάγαμε πολύ τη ζωή.”

---

“Οι αστυνόμοι παγιδευμένοι απ' το περίστροφο

οι γυναίκες απ' το φύλο τους

ή δικαιοσύνη απ' τούς νόμους

οι οργανώσεις απ' τις φράξιες

οι γιατροί απ' τα ηλεκτροσόκ.

Ναι. Να πάμε στο 'Ίλιον το βράδυ.

Οι ήρωες εκεί έχουνε κόκκινα μάγουλα

και πάντα νικάνε στο τέλος.”

---

“Ησύχασε. Με λίγη ρέγουλα θα τη σκαπουλάρουμε.

Ή τάξη πού θα ‘φερνε την αλλαγή αποκοιμήθηκε.

Μπορούμε και μείς να παίξουμε την ηγεσία.

Κοιμήσου... τώρα είναι ήσυχα. Ή εποχή μας.

Νάνι φαί και πήδημα.

Οι τραμπούκοι προσεύχονται στο μαξιλάρι μας

κι οι δολοφόνοι δουλεύουν για μας.”

---

“κι εγώ εδώ ξανά - Κατερίνα με λένε -

κομματιάστηκα στα δημόσια πάρκα

αυνανίστηκα στις Ι.Χ. προβολές των πορνό

ξέρασα αίμα και μια άσπρη ξινισμένη σαλάτα

στον υπόγειο

κι έκλαψα ήσυχα ρίχνοντας το τελευταίο μου δείπνο

στη θλίψη των φραγκομηχανών.

Ά, ρε φίλε! Θα ‘θελα να ‘ριχνα ένα

και να τινάξω όλες τις πουστομηχανές του κόσμου στον αέρα.

Να τινάξω όλη τη θλίψη του κόσμου στον αέρα.

Ν'αγοράσω ότι πουλιέται στα παλιατζίδικα

9 φορές φορεμένο

από επαναστάτες

που τους χάλασαν τα μυαλά απ'το ξύλο

και τώρα μιλάνε για το χριστό

απο ποιητές μ' αστραφτερά κεφάλια

απο γυναίκες που λευτέρωσαν συντρόφους τους

τις καρφώσανε και δε σπάσανε.”

Κ.Γώγου,«Εμένα οι φίλοι μου»-Magic De Spell, Σ.Μάλαμας

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά

που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών
Εξάρχεια Πατήσια Μεταξουργείο Μετς.
Κάνουν ό,τι λάχει.
Πλασιέ τσελεμεντέδων και εγκυκλοπαιδειών
φτιάχνουν δρόμους και ενώνουν ερήμους
διερμηνείς σε καμπαρέ της Ζήνωνος
επαγγελματίες επαναστάτες
παλιά τους στρίμωξαν και τα κατέβασαν
τώρα παίρνουν χάπια και οινόπνευμα να κοιμηθούν
αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται.
Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα
στις ταράτσες παλιών σπιτιών
Εξάρχεια Βικτώρια Κουκάκι Γκύζη.
Πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια μανταλάκια
τις ενοχές σας αποφάσεις συνεδρίων δανεικά φουστάνια
σημάδια από καύτρες περίεργες ημικρανίες
απειλητικές σιωπές κολπίτιδες
ερωτεύονται ομοφυλόφιλους
τριχομονάδες καθυστέρηση
το τηλέφωνο το τηλέφωνο το τηλέφωνο
σπασμένα γυαλιά το ασθενοφόρο κανείς.
Κάνουν ό,τι λάχει.
Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου
γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή.
Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουνε με μαύρο χρώμα
γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο
γράφουνε σε συνθηματική γλώσσα
γιατί η δική σας μόνο για γλύψιμο κάνει.
Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα
στα χέρια σας. Στο λαιμό σας.
Οι φίλοι μου.

Από τη συλλογή Τρία κλικ αριστερά (1978).

Nikolas Asimos Lina Νικολας Ασιμος Λινα

ίνα, Λίνα, μην λυπάσαι

Λίνα, Λίνα, μη φοβάσαι
Λίνα, Λίνα, πως κοιμάσαι
μόνη σου, πανάθεμά σε;

Φεύγει κι έρχεται ο καλός σου,
πως να βρεις τον εαυτό σου;
Δεν αξίζει τόσο όσο,
η ζωή κι ο θάνατός σου.

Πες μου ένα ψέμα,
ν' αποκοιμηθώ.
Μοναχά για σένα,
κάνω το χαζό.

Λίνα, Λίνα, καρδερίνα,
θα σε δω τον άλλο μήνα,
μ' έχεις κλείσει στην κουζίνα
κι έγινες και μπαλαρίνα.

Λίνα, Λίνα, ζούμε χώρια,
δούλεψα και στα βαπόρια
Λίνα, Λίνα, τέτοια ζόρια,
να 'χαν τ' άλλα σου τ' αγόρια.

Πια δεν έχω χρόνο,
να σου εξηγώ.
Δύσκολα τελειώνω,
μ' ό,τι αγαπώ.

Λίνα, Λίνα, σαν σε είδα,
ένιωσα σαν ναυαρχίδα
κι έσκασες σαν καταιγίδα,
στην χλωρίδα και πανίδα.

Τώρα λες πως σου ανήκα,
μα δεν πλήρωνα το ΙΚΑ,
θα 'ταν μεγαλομανία,
αν με γράφαν στα ταμεία.

Πες μου ένα ψέμα,
ν' αποκοιμηθώ.
Μοναχά για σένα,
κάνω τον χαζό.

Λίνα, Λίνα, κι αν σε χάνω,
δεν θα σε ξαναπικράνω,
σαν το σκύλο με τη γάτα,
η αγάπη μας στη στράτα.

Λίνα, Λίνα, παίρνω φόρα
κι όλα τ' άπλυτα στη φόρα,
έχεις ομορφιά φιδίσια,
τι γυρεύεις στα Πατήσια;

Μικρόκοσμος - Nazim Hikmet

Και να, τι θέλω τώρα να σας πω

μες στις Ινδίες μέσα στην πόλη της Καλκούτας.

Φράξαν το δρόμο σ' έναν άνθρωπο

αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο κει που εβάδιζε.

Να το λοιπόν γιατί δεν καταδέχουμαι

να υψώσω το κεφάλι στ' αστροφώτιστα διαστήματα.

Θα πείτε, τ' άστρα είναι μακριά

κι η γη μας τόση δα μικρή.

Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ' άστρα

εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.

Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό,

πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο,

είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει,

είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε.

Σκέψεις που χορεύουνε 

στο νου μου τον ιστό τους πλέκουνε

όνειρα που πουλευουνε

στον ύπνο μου εφιάλτες πλέκουνε 

φωνές που χαϊδεύουν

στα αυτιά μου τύψεις πλέκουνε 

Τύψεις που ντύθηκαν στο χρώμα του δειλινού 

με σκισμένα πανιά γλεντούν την άτιμη σιωπή μου 

Την νύχτα που το κορμί μου έπλασε μια συνουσία μυστική

στάλες οι ενοχές μου ....έφτιαξαν μια θάλασσα λησμονιάς

 

Rory Gallagher - Easy come, easy go

Είμαι όσα πάνε και όσα έρχονται,
Τώρα δεν είσαι τόσο ανέμελη.
Βρήκες το αγκάθι πίσω από το τριαντάφυλλο,
Το πήρες,ω, τόσο άσχημα.

Χαμένη μέσα στον εαυτό σου,
Πρέπει να ξεφύγεις σύντομα.
Πρέπει να προσπαθήσεις ξανά,
Για να ακούσεις μία ολοκαίνουργια μελωδία.

Ω ναι ...
Κάποτε ήταν όσα πάνε και όσα έρθουν
Τελευταία ακούς άσχημες διαπιστώσεις.
Συνήθιζες να πετάς και να κυνηγάς τον άνεμο,
Δεν σε γνωρίζω τελευταία.

Μην το πάρεις,ω,τόσο άσχημα,
Τα πράγματα θα αλλάξουν.
Μην το κάνεις,ω,τόσο θλιμμένα
Ο ήλιος θα λάμψει και πάλι.

Ω ναι ...

Σε παρακαλώ μην με κλειδώνεις απ'έξω,
Τι είναι όλα αυτά;
Θα τα αλλάξω όλα εντελώς,
Δεν θα με αφήσεις να μπω,
Δεν έχεις ανάγκη από ένα φίλο;
Αν μπορώ να βοηθήσω, απλά κάλεσέ με.

Είμαι όσα πάνε και όσα έρθουν,
Μην τα βάφεις όλα με θλίψη.
Πριν μάθεις πως το φως θα λάμψει,
Μην καείς εντελώς.

Κλειδωμένη μέσα στον εαυτό σου,
Πρέπει να ξεφύγεις σύντομα.
Πρέπει να προσπαθήσεις ξανά,
Για να ακούσεις μία ολοκαίνουργια μελωδία.

Ω ναι ...

Για να δεις τα χωράφια και τον ποταμό
Δεν είναι αρκετό να ανοίξεις το παράθυρο.
Για να δεις τα δέντρα και τα λουλούδια
Δεν είναι αρκετό να μην είσαι τυφλός.
Είναι επίσης απαραίτητο να μην έχεις φιλοσοφία.
Με την φιλοσοφία δεν υπάρχουν λουλούδια, μόνο ιδέες.
Υπάρχει μόνο ο κάθε ένας από εμάς, σαν μια σπηλιά.
Υπάρχει μόνο ένα κλειστό παράθυρο, και ένας ολόκληρος κόσμος έξω,
Και ένα όνειρο για το τι θα μπορούσαμε να δούμε αν το παράθυρο ήταν ανοιχτό,
Το οποίο δεν είναι ποτέ αυτό που βλέπουμε όταν το παράθυρο είναι ανοιχτό.

F. Pessoa

 

«Άρχισε μια σιγανή βροχή αργά προς το βράδυ.

Στις πολιτείες ο ουρανός φαίνεται μιαν απέραντη λασπωμένη πεδιάδα

Κι η βροχή είναι μια καλοσύνη, όσο να πεις, δε μοιάζει διόλου με το θάνατο

Μπορείς να βαδίζεις κάποτε χωρίς κανένα σκοπό ή με σκοπό —σου είναι αδιάφορο—

Μιαν εποχή μακρινή και νεκρή σα μια βίαια σκισμένη πολυτέλεια.

Εγώ συλλογίζομαι πώς και γιατί άραγε μια βροχή μπορεί να σου θυμίζει τόσα πράγματα—

Χωρίς αμφιβολία είναι τόσο ανόητο να τα στοχάζεσαι όλα αυτά μια τέτοιαν ώρα—

Συλλογίζομαι όμως στις ζεστές χειμωνιάτικες κάμαρες μιαν αλλιώτικη μυρουδιά

Ύστερα από τις 6 με τα κλειστά παραθυρόφυλλα και τ’ αναμμένο φως

Ή μια γωνιά δίπλα στο τζάμι σ’ ένα μεγάλο καφενείο με τις αδιάφορες φωνές.

Τα συλλογίζεσαι όλα αυτά με τον πιο απλούστερο τρόπο ολωσδιόλου παιδιάστικα

Μπορείς να λησμονείς το κάθε τι, τί τάχα να γυρεύεις εδώ μια τέτοιαν ώρα

Εσύ, ο διπλανός σου, όλος αυτός ο κόσμος που πορεύεται δίπλα σου μες στο σκοτάδι

Αυτή η ανήσυχη σιωπή που πληγώνει περισσότερο κι απ’ το πιο κοφτερό λεπίδι

Να λησμονείς για μιαν ελάχιστη στιγμή πως ίσως δεν τέλειωσε ούτε και απόψε για σένανε το κάθε τι

Τόσο π’ αν τρίξει κάτι αναπάντεχα είναι να σου ξυπνήσει την ακριβήν υπόθεση μιας επιστροφής

Τη χειμωνιάτικη ζεστή κάμαρα, το καφενείο με τις πολύχρωμες φωνές.

…Έτσι βρέχει λοιπόν μια κίτρινη βροχή χωρίς τέλος.

Μια κίτρινη παλιά βροχή, τη νύχτα, σα μαστίγιο.»

(Μ. Αναγνωστάκης, Τα ποιήματα, Νεφέλη)